Column

Nieuwe ‘armoedegrens’?
Als langjarige minimum –ontvanger was ik verbijsterd over het bericht dat het CBS een nieuwe manier had gevonden om de ‘armoedegrens’ te berekenen. Ze hadden terug gegrepen op een oude methode, namelijk een soort ‘mandje’ met wat volgens hen de minimale levensbehoeften zijn als je een minimum uitkering hebt en dan berekenen hoeveel dat kost.

Nou weet ik toevallig dat er al vanaf einde 19e eeuw vele pogingen zijn gedaan om op die manier een ‘armoedegrens’ te berekenen. Die vervolgens allemaal niet succesvol bleken.
Wat mij steekt, is dat het weer mensen met hoge inkomens zijn die puur op theoretische gronden berekenen wat mijn levensbehoeften zouden zijn.Natuurlijk is aan de minima zelf niets gevraagd.
Wat mij beangstigt, is dat ik zeker weet dat er politieke partijen zijn die met de uitkomst van deze exercitie van het CBS aan de haal zullen gaan. Want het resultaat is te mooi: ‘wetenschappelijk onderbouwd’ in een keer administratief het aantal armen verminderen, en daarbij ook nog de uitkeringen verlagen. En opnieuw, onze ervaringen tellen niet, wij tellen niet mee.

Wat moet ik nu? Ik ben zelf vanaf mijn geboorte lichamelijk gehandicapt en chronisch ziek, en vanaf mijn 12e heb ik last van zware depressies en een paniekstoornis. Ik heb vanwege mijn slechte gezondheid eerst 12 jaar een bijstandsuitkering gehad. Even was mijn gezondheid wat beter, zodat ik betaald heb kunnen werken, maar dat bleek te veel te zijn. Nu is mijn perspectief de rest van mijn leven Wajong. Dat is al te weinig om langdurig goed van rond te kunnen komen en nog aan de samenleving deel te kunnen nemen. Daarnaast is er de grote problematiek van meerkosten en verborgen kosten, die de afgelopen jaren alleen maar is toegenomen, zonder de adequate compensatie waar gehandicapten en chronisch zieken al jaren terecht om vragen. De financiële problemen die ik nu al heb, maken mijn welbevinden er niet beter op. Ook het vooruitzicht dat ik straks ondanks mijn dagelijkse werkelijkheid niet meer tot de doelgroep behoor en dus geen financiële compensatie nodig zou hebben maakt me razend….
Ik zit niet te wachten op nog meer problemen, die feitelijk door politici veroorzaakt worden.
De rijkelui in den Haag hebben er niets van begrepen!

Ik stel voor dat we ook andere definities gaan herzien. Het kan, want Pluto is ook al geen planeet meer. Dus zullen we maar beginnen met de hypotheekrenteaftrek of het normsalaris van de ministers en kamerleden eens stellen op anderhalf keer de bijstandsnorm? Of beter: we richten een nieuwe politieke partij op: de Robin Hood partij die de rijkdom van de hoge inkomens zwaar belast en verdeelt onder de armen. En het motto van die partij wordt: het bevorderen van de ervaringsdeskundigheid van politici en ambtenaren!
Hopelijk wordt er dan wat beter nagedacht over de grenzen van RIJK (s)beleid!

Peter Ybeles Smit